“......തനൂജ മോളെ......നജ്മ മോളെ..വേഗം വാ വന്നു വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് പോയ്‌ കളിക്ക്...!!!!!”
ഒരേ വീട്ടിലെ രണ്ടു സുന്ദരികളായ സഹോദരങ്ങളെ പോലെ കളിയും ചിരിയും ബഹളവും സ്കൂളില്‍ പോക്കും മഞ്ചാടി പെറുക്കി കളിക്കളും,കൊത്തങ്കല്ല് കളിക്കളും,വീട്ടില്‍ ചത്ത്‌ കിടന്ന പല്ലിയെ കൊണ്ട് പോയി അടക്കം ചെയ്തിട്ട് തലയ്ക്കല്‍ മീസാന്‍ കല്ല്‌ വെച്ച് പ്രാര്തിക്കാനും....ചോറും കറിയും വച്ച് കളിക്കാനും ഒക്കെയായി നടന്ന അവരെ നാട്ടുകാര്ക്ക് ഒക്കെ വല്ല്യ ഇഷ്ടമായിരുന്നു...പക്ഷെ അവര്‍ സഹോദരങ്ങളല്ല അയല്കാര്‍ മാത്രം ആണ് എന്നുള്ളത് അവരുടെ അയല്പ്പക്കതുള്ള വീട്ടുകാര്ക്ക് പോലും വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസമാരുന്നു...
എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നു കഴിഞ്ഞാലുടന്‍ തനൂജ വേഷവും മാറി വീട്ടിളിടുന്ന ഉടുപ്പുമിട്ടു നേരെ അവര്‍ രണ്ടു പേരുടെയും വീടിനെ തിരിക്കുന്ന മതിലിനടുത് അവര്‍ തന്നെ അറേഞ്ച് ചെയ്തു വച്ചിട്ടുള്ള മണല്‍ കൂമ്ബാരതിലൂടെ മതിലില്‍ അള്ളി പിടിച്ചു കയറി മതിലും ചാടി നജ്മയുറെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലും....അപ്പോഴേക്കും നജ്മയും റെഡി ആയി നില്പുണ്ടാവും.....
പിന്നെ തുടങ്ങുകയായ്‌ പേരയ്ക്കാ പറിച്ചു തിന്നാലും,ചാമ്പക്കാ പിച്ചി ഉപ്പിളിടലും,മുല്ലപ്പൂ പിചിപ്പ്‌ു മുതലായവ പിച്ചി എടുത്ത്‌ അവകൊണ്ടു വാഴപ്പോലയുറെ നൂല് കൊണ്ട് മാല ഉണ്ടാക്കലും അങ്ങനെ വേണ്ട എന്ത് ബഹളങ്ങള്ക്കും അവര്‍ ഒരുമിച്ചാണ്....
അങ്ങനിരിക്കെ തനൂജയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞ് എവിടെ നിന്നോ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു വന്നു.....പൊതുവേ പൂച്ചകളെ ഇഷ്ടമാല്ലാതിരുന്ന തനൂജക്ക് ഈ പൂച്ചയോടു എന്തോ ഒരു അനുകമ്പ തോന്നി...
“ടെ പുള്ളാരെ....ആ പൂച്ചയെ കളഞ്ഞെക്കണം ..ഒന്നാമത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് എന്തിനോക്കെയാ പേ ഉള്ളതെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റൂല്ല...” തനൂജയുടെ ഉമ്മ ഇത് കണ്ടു പറഞ്ഞു...വീട്ടില്‍ നിര്ത്തി യാല്‍ പ്രശ്നമാവും എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ തനൂജ ആരും കാണാതെ പൂച്ചയെ നജ്മായുടെ വീട്ടിലേക്കു വിട്ടു..എന്നിട്ട് പതിവുപോലെ മതിലും ചാടി നജ്മയുറെ അടുത്തെത്തി...രണ്ടു പേരും കൂടി പൂച്ചയ്ക് ഉള്ള അക്കൊമാടെഷന്‍ ഏര്പ്പാതടാക്കി...വിത്ത്‌ ഫുഡ്‌..നജ്മയുടെ വീടിന്റെ സ്ടയര്‍ കേസിന്റെ അടിയിലായി ഒരു ഹാര്ഡ്്‌ ബോര്ഡ്യ കൊണ്ട് ഇരു കൂടും ...പഴയ ചളുങ്ങിയ ഒരു പാത്രത്തില്‍ ഇച്ചിരി ചോറും മീന്‍ കൂട്ടാനും..ഒക്കെ...
മഴക്കാലമായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഈ കിട്ടിയ സൌകര്യങ്ങള്‍ പൂച്ചക്ക് ക്ഷ പിടിച്ചു.....
അവര്‍ അതിനു ഒരു പേരും ഇട്ടു....കിങ്ങിണി...
പതിയെ പതിയെ ആ പൂച്ച അവരുടെ കൂട്ടുകെട്ടില്‍ ഒരു മൂന്നാം വ്യക്തി ആയി തന്നെ മാറി....സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നാലുടന്‍ നജ്മയുടെയും തനൂജയുടെയും മെയിന്‍ പരുപാടി പൂച്ചയുടെ സുഖവിവരം അന്വേഷിച്ചു പോക്കാരുന്നു....അങ്ങനെ അവര്‍ സസുഖം ജീവിച്ചു പോന്നു...
നജ്മയുടെ ബാപ്പയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ ജോലി സംബന്ധമായ്‌ കോഴിക്കോട് പോകേണ്ടി വരും...അങ്ങനുല്ലപ്പോള്‍ നജ്മയ്ക്കും ഉമ്മയ്ക്കും കൂട്ടിനായ്‌ തനൂജയെ കൂടി വിളിക്കും....മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ആയതെ ഉള്ളെങ്കിലും തനൂജയ്ക്ക് നജ്മയെക്കാള്‍ യുക്തിയും കാര്യപ്രാപ്തിയും ഉണ്ടെന്നാണ് നജ്മയുറെ അഭിപ്രായം....ഈ വിഷയത്തില്‍ സ്വതവേ മടിച്ചി ആയിരുന്ന നജ്മയ്ക്ക് എന്നും കുന്നും ഉമ്മയുടെ കയ്യീന്ന് കൊട്ടേഷന്‍ കിട്ടാരുമുണ്ട് ...പഠനം ഒരു തപസ്സ് ആക്കിയ തനൂജ ഇടയ്ക്കിടെ,പുസ്തകം കണ്ടാല്‍ പിന്നെ അനസ്തേഷ്യ കൊടുക്കപ്പെട്ട പെശ്യന്റിനെ പോലെയോ ,ഓ.ടി.സി വഴി കിട്ടിയ സ്ലീപ്പിംഗ് പില്ല്സ് മോതമായ്‌ തിന്ന ഭ്രാന്തനെ പോലെയോ സൈഡ് ആയി കിടന്നുരങ്ങുമായിരുന്ന നജ്മയുടെ അടുത്ത്‌ കംബൈന്‍ സ്ടഡി എന്നും പറഞ്ഞു പോകും........ഉമ്മാടെ വായിലിരിക്കുന്നത് മുഴുവന്‍ കേള്ക്കു ന്നതിലും ഭേദം പഠനം തന്നെ എന്ന് കരുതി നജ്മയും ഇരുന്നു പഠിക്കും....
അങ്ങനെ തനൂജ നജ്മയ്ക്കും ഉമ്മയ്ക്കും കമ്പനി കൊടുക്കാനായി പോയ ഒരു ദിവസം...സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ പുറത്തിറങ്ങരുത് എന്ന് ഉഗ്രശാസനം കിട്ടിയിട്ടും കേള്ക്കാ്തെ ചന്നംപിന്നം പെയ്യുന്ന മഴ കാണാന്‍ സിറ്റ് ഔട്ടില്‍ പോയി ഇരുന്നാവാം ഇനി ഉള്ള പഠനം എന്നും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി...
പക്ഷെ വാതില്‍ പടിയില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കിങ്ങിണി പൂച്ച അവരെയും നോക്കി നില്കുാന്നു...നജ്മ പറഞ്ഞു..”കിങ്ങിണി പോ..പോയി കിടന്നുറങ്ങു.....ഉമ്മ കണ്ടാ നിന്നെ ഓടിക്കും..”
പക്ഷെ അവരെ വാതില്‍ പടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ അവിടെ നിന്നു..തനൂജ പതുക്കെ ഒരു സൈഡ് ചേര്ന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ നോക്കിയപ്പോഴും കിങ്ങിണി സമ്മതിക്കുന്നില്ല...അവസാനം സഹി കേട്ട അവര്‍ കിങ്ങിനിയെ പിടിച്ചു വെളിയിലേക്ക് ഇറാന്‍ നോക്കി...പക്ഷെ അന്നരവും കിങ്ങിണി ചീറി നില്ക്കുചന്നു...ഈ ബഹളം കേട്ട ഉമ്മ ഉടനെ..”എന്തുവാ പുള്ളാരെ,നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതല്ലേ മുറ്റത്ത്‌ ഇറങ്ങരുതെന്ന്....ഇനി പൂച്ചയുടെ കടിയും കൂടെ മേടിചോണ്ടിങ്ങു വന്നെരെ..അന്നരം രണ്ടിനും കിട്ടും എന്റെ കയ്യീന്ന്...”
പക്ഷെ അവരെ പുറത്തിറങ്ങാന്‍ തടസ്സപ്പെടുതികൊണ്ട് അപ്പോഴും കിങ്ങിണി ബഹളം തുടര്ന്ന്ന....
അവസാനം നജ്മയും തനൂജയും കൂടി..”ആഹാ!!! അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ....ഞങ്ങളെ പുരതോറ്റൊന്നിരങ്ങാന്‍ സംമാതിച്ചുമില്ല ഉമ്മാടെ കയ്യീന്ന് വഴക്കും മേടിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നോ..” എന്നും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങാന്‍ ആഞ്ഞതും അവരെ ഞെട്ടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കിങ്ങിണി വെളിയിലേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടം.....അവളുടെ കളിയും ബഹളവും കണ്ടു രസിച്ചു നിന്ന നജ്മയും തനൂജയും പെട്ടെന്ന് കണ്ട ഒരു മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ മിന്നായം പോലെ ഓടി അകത്തെത്തി....”പറഞ്ഞാല്‍ അനുസരിക്കരുത്....രണ്ടിനും നല്ല പെട വെച്ച് തരണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു..” എന്ന്നുള്ള ഉമ്മയുടെ കമന്റിനു റിപ്ലൈ പറയാതെ അകത്തേക്ക് പോയി....പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു നജ്മയും തനൂജയും ഉമ്മയുടെ കഥകളും കേട്ട് കിടന്നുറങ്ങി.....
നേരം വെളുത് എന്ന് അവര്‍ അറിഞ്ഞത് ഉമ്മയുടെ പതിവ് വിളി കേട്ടാണ്...പക്ഷെ സാധാരണ ശാസന ടോണില്‍ എഴുന്നേല്ക്കാ ന്‍ വിളിക്കുന്ന ഉമ്മ അന്ന് വളരെ മയത്തില്‍ വിളിക്കുന്നു...എന്തായാലും രണ്ടു പേരും എഴുനേറ്റു മുഖമൊക്കെ കഴുകി ചായ കുടിയും കഴിഞ്ഞു അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ഒരു അപ്പത്തിന്റെ പകുതിയും എടുത്തു കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരിയെ കാണാന്‍ സ്റെയര്കെസിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു....പക്ഷെ കിങ്ങിനിയെ അവിടെങ്ങും കാണുന്നില്ല....അവര്‍ സകല സ്ഥലങ്ങളും അരിച്ചു പിറക്കി,....അവസാനം ഉമ്മയോട് ചോദിച്ചു...ഉമ്മ പറഞ്ഞു...”ഉം....കിങ്ങിണി....ഇനി ആ പൂച്ചയുടെ പേരും പറഞ്ഞു നടക്കു....നിങ്ങളുടെ കുരുത്തക്കേട് കണ്ടു പഠിക്കണ്ടാന്നു കരുതി അവള്‍ സ്ഥലം വിട്ടു കാണും... അവള്‍ അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ അടുത്ത പോയിക്കാണും....”
ഇത്രയും കാലം അതായത് ഒരു നാല് അഞ്ചു മാസം അവരുടെ ഒപ്പം കളിച്ചു രസിച്ചു നടന്ന കിങ്ങിണി പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം വിട്ടതില്‍ അവര്ക്ക് വിഷമവും ദേഷ്യവും ഒരുമിച്ചു തോന്നി....
അവര്ക്ക് വിശപ്പും ദാഹവും ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ....
പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോള്‍ ഉമ്മാടെ മുഖത്തെ ഒരു അത്ഭുതാമോ,,സന്തോഷമോ,സങ്കടമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാവം തനൂജക്കും നജ്മാക്കും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല..പക്ഷേ കോഴിക്കോട് നിന്നും മടങ്ങി വന്ന നജ്മയുറെ വാപ്പ...പിള്ളേര്ക്ക് മിട്ടായ്‌ നല്കിോയതിനു ശേഷം നജ്മയുടെ ഉമ്മയോട് ചോദിച്ചു..”എന്താ മുഖത്തൊരു സങ്കടം..പുള്ളാരെ വഴക്ക് വല്ലതും പറഞ്ഞോ...”
നജ്മയുടെ ഉമ്മ മനസ്സില്‍ ഒതുക്കി വച്ച ആ രഹസ്യം പുറത്തു പറഞ്ഞു....
“മക്കള്‍ രണ്ടെണ്ണവും കൂടി ഒരു പൂച്ചയ്ക് ആഹാരം കൊടുക്കുന്ന കാര്യം അറിയാമാരുന്നോ..”
വാപ്പ: “ഉം ...അറിയാം...ഹ ഹാ..അത് നീ ഇപ്പോലാണോ അറിയുന്നെ..”
ഉമ്മ: “അല്ല..എനിക്കും അത് അറിയാമാരുന്നു...ഇന്നലെ രാത്രി മക്കള്‍ പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോ ആ പൂച്ച വന്നു അവരെ ഇറങ്ങാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.....തനൂജ മോളെയും നജ്മ മോളെയും ആ പൂച്ച ഒരു വിധത്തിലും പുറത്തു വിട്ടില്ല....അവസാനം അവര്‍ വാശി പിടിച്ചു അതിനെ ഓടിച്ചു വിട്ടിട്ട് ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോലെക്കും ആ പൂച്ച ഓടിക്കളഞ്ഞു....അല്ലാഹുവിന്റെ കൃപ കൊണ്ട് ഒരു വല്ല്യ മിന്നല്‍ വന്നത് കണ്ടു മക്കള്‍ രണ്ടു പേരും തിരിച്ചു കേറി...
വാപ്പ:”അത്രേ ഉള്ളോ..അതിനെന്താ..”
ഉമ്മ:” അതല്ല,,,,രാവിലെ ഞാന്‍ മിറ്റം വൃത്തിയാക്കാന്‍ ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്റെപ്പിന്റെ താഴെയായി ആ പൂച്ച ചത്ത്‌ കിടക്കുന്നു...അതിന്റെ അടുത്തു ഒരു അണലിയുടെ കുഞ്ഞും...അത്ര ചെറുത്‌ അല്ലാത്തത്.......ആ പാമ്പിനെ കണ്ടത് കൊണ്ടാണ് ആ പാവം പുള്ളാരെ വെളിയില്‍ ഇറക്കാന്‍ സമ്മതിക്കാഞ്ഞത് ....അവര്‍ ഇറങ്ങും എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ നേരിട്ട് പോയി ആ പാമ്പിനെ ആക്രമിക്കാന്‍ നോക്കി ആ പൂച്ച ചത്തു...പൂച്ചയുടെ ആക്രമണത്തില്‍ പാമ്പും......എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.....മക്കള്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ അവരുടെ മനസ്സ് നോവും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് രാവിലെ അവര്‍ എനീക്കുന്നതിനു മുന്പ്എ തന്നെ ഞാന്‍ ആ പൂച്ചയെ കുഴിച്ചിട്ടു......പാമ്പിനെ ഒരു തമിഴന്‍ പൈസ വാങ്ങിക്കാന്‍ വന്നവന്‍ എടുത്തോണ്ട് പോയി......”
ഇത് കേട്ട് നജ്മയുടെ വാപ്പ അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു......
..........................................
..............................................................
....................................................................................
കാലം കുറെ കടന്നു പോയി...അവര്‍ രണ്ടു പേരും വളര്ന്നു ...
അവര്‍ രണ്ടു പേരുടെയും ഭാര്യമാരായ്‌...ഉമ്മമാരായ്....
കിങ്ങിണിയെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മ്മുകള്‍ അവരില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞു...
പക്ഷെ ആ രണ്ടു മക്കളുടെയും ജീവന്‍ തിരിച്ചു നല്കാരന്‍ അല്ലാഹു നിയോഗിച്ച ആ കിങ്ങിണിയെ നജ്മയുടെ ഉമ്മയും വാപ്പയും മറന്നില്ല....
അതിനു പ്രത്യുപകാരം എന്നോണം ഇന്നും നജ്മയുടെ ഉമ്മ പൂച്ചകള്ക്ക് ആഹാരം കൊടുക്കുന്നു..... നജ്മയുടെ ഉമ്മ പറഞ്ഞു കേട്ട ഈ സംഭവത്തെ തുടര്ന്നു തനൂജയുടെ ഉമ്മയും
No comments:
Post a Comment