അവന്റെ മനസ്സ് എല്ലാ അര്ത്ഥത്തിലും ഒരു കടല്‍ ആയിരുന്നു...
ചിലപ്പോള്‍ ശാന്തമായ കടല്‍ പോലെ...
ചിലപ്പോള്‍ കാറും കോളും നിറഞ്ഞ കടല്‍ പോലെ...
ചിലപ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞ നിറം ആണെങ്കില്‍...
ചിലപ്പോള്‍ കലങ്ങി മറിഞ്ഞു......
അങ്ങനെ ഉള്ള മനസ്സുമായി ജീവിച്ചത് കൊണ്ട് അവനു കടലിനെയും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു......
...
അവന്‍ എപ്പോളും യാത്രയില്‍ ആയിരുന്നു...ഒരു ലക്‌ഷ്യം ഇല്ലാത്ത യാത്ര...മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ അവന്‍ നേരിട്ട പലതിനെയും കണ്ട കാഴ്ചകളെയും മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും,അവന്റെ കടലാവുന്ന മനസ്സിലെ തിരകള്‍ തിക്കി തിരക്കി വന്നു അവ ഒക്കെ മായ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....
ആദ്യമേ ഒക്കെ മനസ്സിലെ കാഴ്ചകള്‍ മായുന്നതില്‍ നിന്നും അവന്റെ മനസ്സിലെ തിരകലുമായ് അവന്‍ യുദ്ധം ചെയ്തു.....
പക്ഷെ കൂട്ടിനു സഹായത്തിനു ആരും ഇല്ലാതെ അവന്‍ നിരായുധന്‍ ആയി നിന്നു...പല പല തോടുകളും കായലുകളും അരുവികളും ഒക്കെ വന്നു ചേര്ന്കൂ ചേര്ന്ന്ള മനസ്സാവുന്ന കടല്‍ പ്രക്ശുബ്ധമാവാന്‍ തുടങ്ങി ..ആ കടല്‍ കലങ്ങി മറിഞ്ഞു കറുത്ത നിറമായി ഉഗ്ര രൂപം പ്രാപിച്ചു.....കടലിന്റെ ക്രുദ്ധ രൂപം കണ്ടു തകര്ന്നു പോയ അവനെ മനസ്സിലെ തിരകള്‍ തോല്പ്പി ച്ചു......
അവന്റെ മനസ്സിലെ ഓര്മ്മകള്‍ ആ വന്‍ തിരകള്‍ വന്നു മായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി....
അങ്ങനെ അവന്‍ എല്ലാം മറന്നു തുടങ്ങി.....
അവന്‍ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് മറന്നു.....
അവന്‍ എവിടെ ആണെന്ന് മറന്നു...
അവനു ആരൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു മറന്നു.....
എന്തിനധികം...അവന്‍ ആരെന്നു വരെ അവന്‍ മറന്നു.......
അവന്‍ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അലയാന്‍ തുടങ്ങി........
....
പക്ഷെ ആ മറവി അവന്‍ പതുക്കെ പതുക്കെ ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി....
കാരണം ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ അവന്റെ വേദനകള്‍ മറന്നു....
അവന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ മറന്നു......
അവന്‍ ഒരു നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ പറക്കാന്‍ തുടങ്ങി....
കാറ്റിന്റെ ഗതി എങ്ങോട്ടോ അങ്ങോട്ടേക്ക് അവന്‍ പറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു....
അങ്ങനെ അവസാനം...അവന്‍ നടന്നു നടന്നു അവനു ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കടല്‍ കരയില്‍ എത്തി.....
അവന്റെ ചുറ്റും ഉള്ളവര്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു...ചിരിക്കുന്നു ബഹളം വയ്ക്കുന്നു....
പക്ഷെ അവ ഒന്നും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തുന്നില്ല.......കാരണം.....മനസ്സില്‍ ഉള്ളവ മായ്ച്ചു മായ്ച്ചു അവസാനം ആ തിരകള്‍ അവന്റെ മനസ്സിനെയും കവര്ന്നു് കൊണ്ട് പോയി.....
അവന്‍ കടല്ക്കാറ്റ്‌ കൊണ്ട്.....പക്ഷെ ശരീരത്തിന്റെ ഉഷ്ണം കുറയുന്നില്ല....അവന്‍ ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ടു നടന്നു.....പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവനെ മാത്രം കടല്‍ കാറ്റ് തഴുകുന്നില്ല....
അവന്‍ പിന്നെയും മുന്നോട്ടേക്കു നടന്നു...ഒരു നേരിയ കാറ്റ് അവന്റെ ശരീരത്തെ തഴുകി.....
അത് അവനു ആസ്വദിക്കുന്നതിന് മുന്പേ ആ കാറ്റ് നിന്നു....അവന്‍ പതുക്കെ മുന്നോട്ടേക്കു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി......
പതുക്കെ പതുക്കെ അവന്റെ കാലുകളില്‍ തിരകള്‍ വന്നു തട്ടി....അവന്‍ ആ തണുപ്പ് അറിഞ്ഞു.....
അവന്റെ ദേഹത്ത് കാറ്റും വന്നു തഴുകി....അവന്‍ പിന്നെയും മുന്നോട്ടു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.....
ചുറ്റും കൂടി നില്കുന്ന ആളുകളുടെ സംസാരങ്ങളും ബഹളങ്ങളും ഒക്കെ അവന്റെ ചെവിയെ തഴുകി കടന്നു പോയത് അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല....
അവന്റെ ദേഹത്ത് ഇപ്പോള്‍ നല്ല തണുപ്പുണ്ട്.....അവന്‍ പറന്നു നടക്കുന്ന പോലെ തന്നെ അവനു തോന്നുന്നു....
അവന്റെ കാലിന്റെ കീഴില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉറച്ച ഭൂമി ഇല്ല...പകരം ആഴത്തില്‍ ഉള്ള കടല്‍ മാത്രം ആണെന്ന് അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല........
അങ്ങനെ അവന്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.......
ഇപ്പോള്‍ ആളുകളുടെ ബഹളങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല.....മുന്നില്‍ പ്രകാശം മാത്രമുള്ള ഒരു വലിയ ഇടനാഴി......അവന്‍ മുന്നോട്ട് പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു..
......
.........
പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളില്‍ ആ കടല്‍ കവര്ന്നെടുത്ത മനസ്സ് കടല്‍ തന്നെ തിരികെ കൊണ്ട് വച്ചു...
അവന്‍ കണ്ട കാഴ്ചകളും ഓര്മ്മകളും തിരികെ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു,....
അവസാനമായി കടല്‍ കരയിലെ കാഴ്ചകളും ബഹളങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടി എത്തി.....
പക്ഷെ അവനു ആ ഓര്മ്മയില്‍ വന്ന ഒരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിലായില്ല....
അവിടെ കൂടി ഇരുന്ന സ്തീകള്‍ ...”അയ്യോ! അങ്ങോട്ട്‌ പോകല്ലേ....കടല്‍ ഇളകി ഇരിക്കുകയാണ്......അപകടമാണ്...ആരെങ്കിലും ആ വെള്ളത്തിലേക്ക്‌ പോകുന്ന ആളെ ഒന്ന് രക്ഷിക്കണേ...”എന്ന നിലവിളിയുടെ അര്ത്ഥം .....
